Via een open atelier werkte ze toe naar een Collectief Alleen Ritueel van Samen Zijn. Bewoners konden meedoen, komen kijken of gewoon samen zijn in het atelier.

Vooral het eetmoment fascineerde haar, de vaste plaatsen, de duidelijke routines... Merel liet bewoners eten op wit papier in plaats van een onderlegger; de vlekken die ontstonden vormden later de basis voor een patroon op een tapijt. Ook maakte ze keramische afgietsels van het servies.

Als afsluiter organiseerde Merel een ‘Droomdiner’: een vierde maaltijd met gezelligheid, gesprekken en verbeelding in plaats van eten.

Een moment om even samen te dromen en stil te staan bij elkaar.